Portal Makes Blogging Cool Again

We all knew it wouldn't be gone for long. Blogging is back and a better way than ever to elevate your business or personal brand.

Kulinaria Toskanii

BellaToscana-pl-18

Kuchnia w Toskanii

Toskańska kuchnia jest różnorodna. Na stołach spotkamy warzywa i owoce, ryby morskie i owoce morza oraz dziczyznę. Jest przy tym prosta, wiejska i zaskakująco pomysłowa. Typowym przykładem jest danie regionalne – pinzimonio. Składa się na nie miska pokrojonych w cząstki warzyw oraz chleb posmarowany czosnkiem i oliwa. Każde z toskańskich miast może pochwalić się potrawą znaną zarówno w regionie, jak i przynajmniej w znacznej części Włoch. Charakterystyczną cechą kuchni toskańskiej jest mniejsze spożywanie makaronu aniżeli w pozostałych regionach. Tu dominują zupy, kasza, ryż i chleb.

Chleb

Chleb jest najważniejszym artykułem spożywczym tego regionu i towarzyszy każdemu posiłkowi. Jest on specyficzny, bowiem pieczony jest bez najmniejszego nawet dodatku soli (pane toscano). Chleb jest niesolony, bo jak głosi legenda w czasie walk miast-państw, władze Pizy – miasta mającego dostęp do morza nałożyły na sól bardzo wysoki podatek. W tej sytuacji mieszkańcy woleli wypiekać chleb tańszy, czyli bez soli. Prawda jest jednak też taka, ze chleb bez soli lepiej komponuje się z bogatymi w smaki toskańskimi potrawami jak choćby sałatki. Chleb bez soli nie do końca pasuje w formie kanapek. W sklepach zatem należy szukać chleba „salato” czyli solonego. Nie jest on popularny, ale bywa. Ten problem nie występuje w przypadku bułek. Są solone. Chleb toskański ma twardą skórkę a do tego czerstwieje nie pleśniejąc. Ponadto namoczony nie rozpada się więc świetnie nadaje się na panzanellę (sałatkę chlebową). Panzanella zwana też panmolle jest przykładem spożytkowania zwykle wyrzucanej żywności czyli czerstwego chleba. Chleb w Toskanii spożywany jest od rana do wieczora. Na śniadanie bywa maczany w mleku. Często jest też składnikiem obiadu. Występuje w cacciuccio czyli zupie rybnej o zupie chlebowej nie wspominając. Podaje się go także pokruszonego na lokalnym makaronie pinci. Osobną formą spożywania chleba w Toskanii są crostini i bruschetty. Crostini to małe tosty przyrządzane głownie z pieczywa niesolonego. Smaruje się je oliwą lub pastami z pomidorów, oliwek, trufli a nawet wątróbek. Podawane są po opieczeniu lub grillowane. Coraz popularniejsza ostatnio na europejskich stołach bruschetta zwana w Toskanii także fettunta to grillowane kawałki chleba posmarowane oliwą i czosnkiem z solą i pieprzem. Bywają też podawane z pomidorami, cebulą, szynką czy warzywami. Toskański chleb jest także częścią poobiednich przekąsek. Podawany bywa z serem pecorino, suszonymi figami, orzechami i winogronami. Pieczywo jest także smarowane masłem, maczane w winie lub posypywane cukrem.

Klasyczny, najbardziej popularny, niesolony toskański chleb to filone. Poza nim jednak można spotkać inne gatunki chleba. Carsenta lunigianese to chleb pieczony w garnku z liśćmi kasztana, ciaccia to chleb wypiekany z mąki kukurydzianej, donzelle to dla odmiany pieczywo smażone w oliwie a fiandolone to chleb z mąki kasztanowej, posypywany posiekanym rozmarynem i pieczony. Jest także pan maroko czyli pieczywo z mąki kukurydzianej i pszennej wzbogacone rodzynkami i nasionami pinii, pan con czyli pieczywo ze skwarkami wieprzowymi oraz schiacciata będąca pieczywem z dodatkiem ziemniaków lub pomidorów.

Oliwa

Toskańskie oliwy są inne aniżeli w pozostałych regionach. Owoce zbierane są tu nieco wcześniej, kiedy nie są jeszcze do końca dojrzałe co dodaje oliwie lekkiej goryczki w smaku ale też sprawia, że ma ona bardzo niską kwasowość. Toskańskie oliwy, w zależności od miejsca upraw mają smak pikantny, orzechowy, a czasami pieprzny. W Toskanii uprawia się takie odmiany oliwek jak Frantoio, z której powstaje oliwa o silnym owocowym smaku, Leccino, dający oliwie delikatny smak migdałowy. Jest też odmiana Pendolino, pozwalająca uzyskać oliwę o smaku i aromacie zbliżonym do tej wytwarzanej z oliwek odmiany Leccino, ale o mniej wyraźnym charakterze. Zupełnie odrębna jest odmiana Moraiolo. Wytworzona z tej odmiany oliwa ma bardzo intensywny aromat i lekko gorzkawy a jednocześnie pikantny smak.

Zioła

Ważnym elementem toskańskiej kuchni są zioła. Bazylia, rozmaryn, tymianek, szałwia, pietruszka, estragon czy mięta są wszędzie. Mieszkańcy uprawiają je w ogródkach, donicach przed domami a nawet w doniczkach na balkonach i w oknach.

Mięso

Mięsa w Toskanii podawane są z bardzo dużą ilością przypraw. W skład mieszanki wchodzi głównie bazylia, rozmaryn i tymianek. Daniem reprezentatywnym jest stek wołowy toskański ( Fiorentina albo bistecca Alla Fiorentina) gruby przynajmniej na 3 cm przygotowany z bydła hodowanego w dolinie Chiana (stąd też czasami nazwa chianina). Chiana to najstarsza i największa na świecie rasa bydła domowego. Steki bywają też przygotowywane z rasy maremmana hodowanej w okolicach Maremmy (południowo-zachodnia Toskania). Stek pieczony jest na grillu na węglu drzewnym lub wulkanicznym, stosunkowo krótko, więc raczej krwisty. Steki w Toskanii podawane są w dużych rozmiarach. Zaleca się by przed jedzeniem skropić je lekko oliwą.

Warzywa

BellaToscana-pl-03Na stołach króluje też mnóstwo warzyw. Na pierwszym miejscu jest tu świeży szpinak, szparagi, bób, fasola cannelini podawana z makaronem lub samą oliwą oraz cavolo nero czyli rodzaj czarnej kapusty o bardzo aromatycznych liściach. Ważnymi warzywami są także pomidory, karczochy, seler naciowy, koper włoski, cebula, czosnek, papryka i marchewka. Z mieszanki różnych warzyw robi się typową toskańską surówkę – pinzimonio. W okresie jesiennym w kuchni pojawiają się grzyby i trufle.

Warto spróbować

Ribollita

Jednym z regionalnych dań, które koniecznie należy spróbować jest Ribollita czyli zupa chlebowa. Jest ona najbardziej popularna w rejonie Florencji i Arezzo. Danie określa się mianem zupy, choć jest bardzo gęste. Przyrządza się je z kapusty i fasoli, z dodatkiem starego czerstwego toskańskiego chleba i oczywiście z odrobiną oliwy. To są podstawowe składniki. W różnych wariantach bywa też dodawana cebula, marchewka, jarmuż i burak liściowy. Ribollita jest tym smaczniejsza im dłużej jest duszona.

Trippa alla Fiorentina

Trippa alla Fiorentina to włoskie flaki. W Polsce flaki przyjmują formę zupy z flakami. Trippa podawana jest na gęsto na płaskim talerzu. Są to flaki z dodatkiem warzyw a w szczególności pomidorów. Całe danie ma smak mocno pomidorowy.

Focaccia

Focaccia to rodzaj pieczywa, przypominającego pizzę, ale charakteryzującego się grubym ciastem. Bardziej jest to płaski chleb pieczony z solonego ciasta drożdżowego z dodatkiem oliwy z oliwek, a na wierzchu ziół, często także oliwek, cebuli, sera, mięsa czy warzyw. Focaccia może być podawana na śniadanie albo jako przekąska przed posiłkiem. Czasami bywa też wykorzystywana do przygotowania kanapek. Można ją spotkać też w wersji na słodko ( focaccia veneta), z dodatkiem cukru, jajek i rodzynek. Focaccia veneta smakiem przypomina drożdżówkę.

Pecorino Toscano

Pecorino zwany także cacio to owczy ser, bardzo twardy i o intensywnym zapachu. Jest częstym dodatkiem do makaronów. Najpopularniejsze gatunki pecorino toscano wytwarzane są w regionie Chianti, koło Cortony i Casentino, w okolicach Pietrasanty i Lucardo, koło Sieny i na nizinie Maremma.

Marzolino

Marzolino to ser owczy o owalnym kształcie wyrabiany w okolicach Chianti.

Riccotta

Riccotta to odmiana białego twarogu, wytwarzanego z mleka owczego bez soli. Ricotta jest serem bardzo delikatnym w smaku.

Lardo

Lardo to jeden z toskańskich przysmaków. Jest to długo dojrzewająca słonina.

Prosciuto di Toscana

Prosciuto di Toscana to popularna toskańska szynka, suszona z dodatkiem czosnku, soli i pieprzu. Suszenie trwa minimum 12 miesięcy. Prosciuto di Toscania przez znawców uważana jest za lepszą od swego parmeńskiego odpowiednika.

Cantuccini, cantucci lub biscotti di Prato

Cantuccini, cantucci lub biscotti di Prato to popularne w Toskanii a wypiekane w położonym na północy regionu mieście Prato, ciasteczka. Wypieka się je z kawałkami migdałów. Mają podłużny kształt. Ponieważ pieczone są dwukrotnie to są dosyć twarde i suche. Przypominają trochę nasze sucharki. Spożywa się je mocząc w kawie lub w Vinsanto pisanym też vin santo, czyli w bursztynowym w kolorze, deserowym winie o nazwie sugerującej używanie go w przeszłości w trakcie posług mszalnych.

Panforte

Panforte to najbardziej znany ze słodkich smakołyków w Sienie. Jest to ciasto korzenne wytwarzane z migdałów, orzechów laskowych, skórki pomarańczy i cytryny oraz mąki, cukru i miodu.

Potrawy toskańskie – przepisy

Toskania – Aquacotta – zupa  warzywna

Składniki:

  • 50 g oliwy extra vergine
  • 2 ząbki czosnku
  • 2 czerwone cebule
  • papryka peperoncino
  • 2 duże pędy selera naciowego
  • 2 marchewki
  • 6 dojrzałych pomidorów
  • litr wody
  • 6 jaj
  • 6 kromek chleba ozłoconego wcześniej na maśle (można natrzeć ząbkiem czosnku)
  • ser do posypania

Najpierw na oliwie dusimy cebulkę, czosnek i papryczkę do momentu, aż cebula będzie miękka. Następnie należy pokroić marchewkę, zielone kłącza selera i pomidory. Pokrojone warzywa dodajemy do cebuli i zalewamy lekko osoloną wodą. Gotujemy około 25-30 min. Pod koniec gotowania do zupy wbijamy surowe jajka, ale tak by się nie rozpadły i zachowały kształt jajka sadzonego. Zupę gotujemy jeszcze do chwili ścięcia jajek. Podajemy ją z położonym na talerzu lekko przypieczonym na złoty kolor chlebem oraz posypaną serem.

Toskańska fasola w oliwie i pomidorach

Składniki:

  • 500 g  świeżej fasoli
  • 2 dojrzałe pomidory
  • średniej wielkości cebula
  • 3-4 gałązki bazylii
  • 8 łyżek oliwy
  • sól, pieprz
  • 20 g sklarowanego masła
  • 4 steki wołowe z biodrówki

Przygotowanie:

Fasolę gotujemy w ½ litra wody na słabym ogniu pod przykryciem ok. 30 minut. W tym czasie parzymy pomidory, obieramy ze skórki, usuwamy pestki a miąższ kroimy w kostkę. Cebulę obieramy i kroimy też w kostkę. Następnie należy zeszklić ją na oleju i dodać pokrojone pomidory. Całość dusimy do czasu rozgotowania się pomidorów. Ugotowaną fasolę odcedzamy i dodajemy do rozgotowanych pomidorów i cebuli. Następnie dodajemy do niej 4 łyżki oliwy i pokrojone listka bazylii. Doprawiamy sola i pieprzem i smażymy jeszcze przez około 203 minuty. Na sklarowanym maśle smażymy przez 6 minut steki. Na koniec doprawiamy je solą i pieprzem. Podajemy z fasolką i dekoracją z bazylii.

 

Toskańska sałatka chlebowa z przepiórczymi jajkami

Składniki:

  • 12 jaj przepiórczych
  • 375 g pomidorków koktajlowych
  • po 1 żółtej i czerwonej papryce
  • 200 g Rukli
  • 4 łyżki octu winnego
  • 2 łyżki octu balsamicznego
  • 4 łyżki oliwy z oliwek
  • sól, pieprz
  • pół łyżeczki cukru
  • 30 g kaparów
  • 200 g chleba wiejskiego
  • 2 łyżki masła lub margaryny

Przygotowanie:

Jajka przepiórcze gotujemy 4 minuty. Następnie przelewamy je zimną wodą, obieramy i kroimy na połówki. Pomidory tez przekrawamy na pół. Papryki oczyszczamy wewnątrz z pestek i kroimy na większe kawałki. Rukolę kroimy grubo. Octy mieszamy z oliwą i dodajemy kapary. Składniki sałatki polewamy sosem octowo – oliwnym i odstawiamy na pól godziny. Chleb kroimy na niewielkie kawałki i opiekamy na zeszklonym maśle z obu stron na złoty kolor. Przyrumieniony chleb układamy na sałatce.

 

Pyszności z Toskanii

Kupujemy oliwę z oliwek extra vergine

oliwa extra vergine z Umbrii

oliwa extra vergine z Umbrii

oliva extra vergine z Toskanii

oliva extra vergine z Toskanii

Przystępując do zakupów oliwy – pierwsze co należy zrobić to sprawdzić na etykietce czy produkt posiada określenie extra vergine co oznacza jego wysoką naturalność i kwasowość poniżej 0.8%. Informacji o poziomie kwasowości na etykietce się nie umieszcza a to on jest najważniejszym klasyfikatorem oliwy. Jeśli zatem nie ma na etykiecie określenia extra vergine to nie ma sensu sprawdzać cokolwiek dalej, tylko od razu odłożyć produkt na półkę. Kolejną informacją na którą powinniśmy zwrócić uwagę to miejsce tłoczenia oraz butelkowania. Jeśli spotkamy się z opisem – wytłoczone i butelkowane w UE, to możemy też pozostawić butelkę na półce. Może to być bowiem jakiś bliżej nieznany konglomerat oliwek oraz tłocznia podobnie jak produkt finalny, bez charakteru. Jeśli natomiast na etykiecie poza informacją extra vergine znajdziemy też wymienione z nazwy gospodarstwo w którym oliwę wytłoczono a do tego jeszcze zabutelkowano to już warto się takim produktem zainteresować. Kolejnym ważnym elementem gwarantującym wysoką jakość oliwy  jest nazwa odmian z jakich ją wytłoczono. Dobra oliwa zawsze taką informację posiada na etykiecie. Zwykle są to nazwy dwóch lub trzech odmian, z których jedną jest kultowa już Frantoio, odpowiednio dobrane przez kipera. Może się jednak zdarzyć, że wystąpi tylko jedna nazwa bowiem dla smakoszy przygotowywana jest oliwa jedno odmianowa czyli monocultivar. Ma ona konkretny smak i aromat. Oczywiście nie wolno zapomnieć o oznakowaniu DOP – gwarancie pochodzenia z regionu oraz gwarancie wysokiej jakości produktu. Jeśli zatem nasza oliwa będzie mieć te wszystkie informacje na etykiecie to możemy ją nabyć z pełnym przekonaniem. To jednak, że kupimy wysokiej jakości produkt nie oznacza, że będziemy zachwyceni smakiem. Oliwy w zależności od wykorzystanych w trakcie tłoczenia odmian i ich proporcji różnią się miedzy sobą smakiem a smak to kwestia gustu. Dlatego warto przed zakupem konkretną oliwę spróbować. Jeśli będziemy kupować bezpośrednio w gospodarstwie, to zawsze taka możliwość istnieje. Wystarczy tylko poprosić.

Oliwa extra vergine z Toskanii

oliwa extra vergine toskania

oliwa extra vergine toskania

Wielu z nas oliwki kojarzą się z Grecją ale już pojęcie oliwa z oliwek nasuwa skojarzenie ze słoneczną Toskanią. Dziwne, prawda? Czy to oznacza, że toskańska oliwa z oliwek jest najlepsza? Oceny fachowców są nieco zróżnicowane. Jedno jest natomiast pewne. Oliwa z Toskanii zaliczana jest do najlepszych. W tym regionie rośnie ponad 14 mln drzewek a aż w 363 gospodarstwach toczy się oliwę extra vergine. Najlepszą odmianą, która urosła już do symbolu regionu jest Frantoio. Powstaje z niej oliwa o silnym smaku owocowym. Praktycznie odmiana ta znajduje się w każdej toskańskiej oliwie. Popularne odmiany to także Moraiolo (oliwa ma intensywny aromat i lekko gorzkawy pikantny posmak), Leccino ( oliwa w złotożółtym kolorze o lekko migdałowym smaku), Pendolino ( oliwa podobna do tej wytwarzanej z Leccino ale mniej wyrazista). Ponadto jest jeszcze mnóstwo mniej znanych ale występujących tylko w Toskanii odmian, jak choćby Rosino, Rosello, Giogolino i wiele, wiele innych. Od 1997 roku wystarczy, że jeden z etapów produkcji oliwy odbywa się na terenie Toskanii by oliwa mogła ubiegać się o tytuł produktu regionalnego. Może być to np. proces tłoczenia a oliwki będą z dowolnego miejsca we Włoszech i już taka oliwa otrzyma certyfikat IGP Toscano. Zatem pod nazwą oliwy toskańskiej nie zawsze mamy oliwę z oliwek ze słonecznej Toskanii. Jak zatem się ustrzec, przed takim produktem? Otóż jeśli chcemy mieć pewność, że kupujemy prawdziwą toskańską oliwę extra vergine to musimy poszukać butelek z oznaczeniem DOP (Denominazione di Origine Protetta). Takie oznaczenie jest gwarantem wysokiej jakości produktu. Otrzymują je tylko te oliwy, które spełniają szereg wymagań jak choćby metody uprawy czy sposób  tłoczenia. Ważny jest też mikroklimat oraz odmiany. Często dochodzi do tego jeszcze jeden element choć niemierzalny. Jest nim mianowicie pasja, z jaką konkretna rodzina od pokoleń uprawia swoje drzewka oraz sposób produkcji. Najbardziej popularną toskańską odmianą oznaczoną DOP jest oliwa Chianti Classico. Ta oliwa musi w 80% składać się z najlepszych odmian takich jak Moraiolo, Correggiolo lub Leccino. Oczywiście z Frantoio na pierwszym miejscu. Ta oliwa charakteryzuje się dosyć intensywnym zielonym kolorem i lekko gorzkim a jednocześnie pikantnym smakiem. Prawdziwa oliwa z Toskanii jest dla smakoszy. Osoby lubiące oliwy bardziej łagodne, powinny sięgnąć po produkty z Umbrii czy Lazio.

zbiór oliwek w Toskanii

zbiór oliwek w Toskanii

zbiór oliwek w Toskanii

zbiór oliwek w Toskanii

Massa Marittima

Massa Marittima Toskania

Massa Marittima Toskania

Massa Marittima to piękne miasto i gmina znajdujące się na terenie Meremmy w prowincji Livorno, około 20 km od morza.
Znaleziska archeologiczne świadczą o tym, iż tereny dzisiejszej gminy zamieszkane były już w czasach brązu i żelaza a potem kolejno podbili je Etruskowie i Rzymianie.
Cała historia Massa Marittima związana jest ściśle ze znajdującymi się na terenach Colline Metallifere kopalniami srebra, miedzi i pirytu, które wykorzystywane były już ok. III w. p. n. e. a zwłaszcza  w czasach panowania Etrusków a później w średniowieczu.
Decydującym czynnikiem na rozwój Massa miało przeniesienie z Populonii siedziby biskupów około IX w., która znalazła miejsce w Castello di Moteregio, wokół którego powstało miasto
Na przełom XIII i XIV w., datowany jest okres największej świetności ekonomicznej, politycznej, demograficznej i kulturalnej miasta, które zawdzięcza wydobywanym minerałom. W XIII w., miasto staje  się  „Libero Comune „ wolną gminą, która posiada nawet własną monetę “grosso massetano”. To właśnie w tym okresie powstają wspaniałe budowle takie jak: Il Duomo z przełomu XII i XIII w.,w romańsko-gotyckim stylu dziś przechowuje liczne dzieła, Palazzo del Podesta, a w którym dziś znajduje się Museo Archeologico, Il Palazzo del Comunale – kompleks w stylu romańskim, La Loggia del Mercato, La Fonte Pubblica i La Zecca, mury obronne, Torre del Candeliere i il Cassero Senese, convento di San Pietro all’Orto, La chiesa S. Agostino i klasztor Clarysek.
Początkiem XIV w., Massa Marittima traci swą autonomię i zostaje podbita przez Sienę, która od dłuższego czasu pragnęła przejąć władzę nad należącymi do miasta kopalniami. Pomimo licznych problemów politycznych i demograficznych (miasto zostaje zdziesiątkowane przez zarazę w pierwszej połowie XIV w.) działalność wydobywcza nie zostaje porzucona aczkolwiek znacznie ograniczona. W kolejnych latach Massa Marittima przechodzi kolejno pod panowanie rodu Medyceuszy a po jego wygaśnięciu do rodu Lorena. Dzisiejsza Massa Marittima bogata w zabytki bazuje przede wszystkim na turystyce.
Oprócz w/w warte zobaczenia są również
Palazzo delle Armi – powstały w XV jako depozyt militarny a w którym dziś znajduje się Museo di Art e Storia delle miniere (muzeum sztuki i historii kopalni)
Porta alle Silici – łączące mury obronne sieneńskie z tymi wybudowanymi przez mieszkańców Massy zwanymi la cinta muraria massetana

Massa Marittima – Galeria

Buonconvento

Buonconvento Toskania

Buonconvento Toskania

Nazwa Buonconvento pochodzi od „Bonus conventus”, co oznacza dobre spotkanie, dobre miejsce dla tych, którzy się w nim osiedlili. Położenie miasteczka było bardzo korzystne ze względu na bliskość dwóch rzek Arbia i Ombrone oraz przebiegający tędy szlak prowadzący do Rzymu Via Francigena.

Pierwotna osada wznosiła się na wzgórzu, zbudowana przez Percenna wokół zamku strzegącego przejścia płytkim odcinkiem rzeki Ombrone. Zamek został jednak zdobyty i zburzony co było powodem założenia miastecz na równinie obok rzeki Ombrone.

W połowie XII w. miasteczko wzbogaciło się na handlu, oraz ze względu na swe położenie, na drodze tranzytowej biegnącej z północy na południe do Rzymu. Na początku następnego stulecia zyskało na znaczeniu, i stało się południowym bastionem chroniącym Sienę.

W 1313 roku zostało zajęte przez wojska cesarskie Henryka VII Cesarza Niemieckiego, udał się on do Włoch, w celu przywrócenia władzy cesarskiej, niestety zamierzenia nie zostały zrealizowane, 24 sierpnia tego roku zmarł w Buonconvento, najprawdopodobniej w z powodu malarii, na którą zachorował podczas podróży.

W 1385 na głównej ulicy zbudowany został Palazzo Podestarile z wieżą, na fasadzie którego umocowane jest 25 herbów zamożnych rodów.

Do1559 roku, miasteczko pozostawało pod jurysdykcją Sieny, od 1559 r. miasteczko stało się częścią Wielkiego Księstwa Toskanii, pod rządami potężnego rodu Medyceuszy.

W centrum miasteczka, doskonale zachowała się, otoczona wysokimi murami, pierwotna, średniowieczna dzielnica. Buonconvento, choć mało znane i nie opisywane w przewodnikach, jest pełne uroku i warte odwiedzin.

Buonconvento – Galeria


Sarteano

W jednym z najpiękniejszych obszarów południowej Toskanii, położone nad doliną Valdichiana i nieopodal dzikiej doliny Val d’Orcia, usytuowane jest Sarteano, którego profil jest zdominowany przez potężny XV-wieczny zamek, górujący pośród zieleni ponad miastem. Sarteano wznosi się na wzgórzach starożytnej Etrurii, 573 metrów nad poziomem morza. Znajduje się na zboczach Monte Cetona zebranych wokół zamku, struktura miasta pozostała nienaruszona w porównaniu z innymi sąsiednimi miastami, a jego początki sięgają czasów Etruskich podobnie jak pobliskie Chiusi.

Historyczny rdzeń miasta wybudowany został wokół zamku, w obrębie murów miejskich, które następnie w dużej mierze zostały zniszczone w połowie 800 roku. Z tego okresu pozostały 3 bramy Umbria, Porta di Mezzo i Port Monalda, zwieńczone herbami Republiki Sieny, Medyceuszy i Monaldeschi z Orvieto.
W Sarteanoznajduje się kilka ciekawych pałaców, takich jak Fanelli, tuż poniżej zamku, Cennini na Piazza di San Lorenzo z pięknym dziedzińcem, Palazzo del Podesta, Gabrielli Palazzo, w którym obecnie mieści się Muzeum XVI wieku posiadające oryginalną strukturę z XIII wieku, o czym świadczy „Porta del morto ” i wreszcie Palazzo Piccolomini, z pięknym krużgankiem, zbudowany pod koniec XV wieku przez kardynała Francesco Piccolomini Tedeschiniego, siostrzeńca Piusa II, który został na krótko wybrany papieżem pod imieniem Piusa III.
Wspomniany kardynał zbudował fasadę kościoła San Francesco, na co wskazuje obecność rozety z papieską flagą i herbem Piccolomini, kościuł znajduje się na obrzeżach pierwotnego obwodu murów i pochodzi z pierwszej połowy XIII wieku.

Kolejny klasztor znajduje się w górnej części miasta Santa Chiara z XVI wieku, obecnie elegancki hotel i restauracja, który oferuje noclegi w zabytkowych klasztornych wnętrzach.
Poza murami miejskimi w XII wieku zbudowano romański kościół Santa Vittoria, w miejscu, które było prawdopodobnie używane w starożytności, być może jako miejsce kultu. Dziś, pozbawiony dachu, często odbywają się w nim spektakle artystyczne i koncerty. Innym ważnym kościołem romańskim wartym odwiedzenia jest San Martino in Foro.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o twierdzy sięga 1038 r., aż do 1280r. był własnością hrabiów Manenti, ale obecny wygląd jest wynikiem gruntownej renowacji wykonanej przez gminę Sieneńską w 1469 r. przez słynnego architekta sieneńskiego Lorenzo. Jest to budowla masywna i rozbudowana, który daje możliwość obserwacji terenu wokół miasta z bocznych wież, Park wokół zamku, porośnięty jest wysokimi dębami, co wzmacnia piękno tego miejsca, oddzielając go od poniżej usytuowanego miasta.

Panorama Sarteano jest przez to niecodzienna dzieląc miasto jakby na dwupiętrową strukturę o wyjątkowym majestacie i pęknie. Niedawno zamek został zakupiony przez miasto i został udostępniony do zwiedzania.

Sarteano – Galeria

Castiglione d’Orcia

Pierwsze wzmianki o Castiglione d’Orcia pochodzą z 714 roku, która była w posiadaniu rodziny Aldobrandeschi i nosiła nazwę Petra. W 1252 stała się wolnym miastem, ale jego niezależność trwała ponad sto lat, a w 1274 została zawarta umowa w hrabstwie Santa Fiora o podziale rodzinnej posiadłości Aldobrandeschi. W XIV wieku, Castiglione d’Orcia należała do koloni Sieny, która następnie została przekazana wpływowej rodzinie Piccolomini i Salimbeni w zamian za przysługi finansowe. Castiglione d’Orcia, posłużyło im do bunt przeciwko Sienie. Miasteczko następnie przekazywane zostało pod władanie Florencji, i w 1605 powierzone szlacheckiej rodzinie Riario Bolognese.

Najbardziej znanym zabytkiem w Castiglione d’Orcia jest majestatyczna wieża Rocca di Tentennano. Ta imponująca budowla jest wzniesiona na szczycie wapiennego wzgórza, do zbocza którego przylega wioska Rocca d’Orcia. Twierdza miała strategiczną pozycję dla wartowników strzegących doliny Val d’Orcia. Pomiędzy IX a XIV wiekiem dolina Val d’Orcia była miejscem wielkiej bitwy pomiędzy rodziną Salimbeni a Republiką Sieny, od 1408 roku przeszła po władanie Sieny. Po dwóch wiekach, twierdza ponownie była sceną ostatniej walki pomiędzy Sieną a Florencją, która to zwyciężyła i przejęła na nią panowanie. Należy zauważyć, że w obu bitwach Rocca została zdobyta za sprawą zdrady. Około 1777 roku, miasteczko Rocca i wieża Tentennano. został przyłączone do Castiglione d’Orcia.

Kolejną ważnym zabytkiem jest twierdza Aldobrandesca (obecnie w trakcie renowacji) na szczycie ponad Castiglione d’Orcia. Bardzo ciekawy jest stary plac centralny Piazza Vecchietta poświęcony artyście Lorenzo di Pietro urodzonemu w Castiglione (1412 – 1480), który przyjął pseudonim Il Vecchietta. Plac znajduje się w samym sercu zabytkowego centrum miasta jest pochyły, a na środku jest umieszczona studnia. Plac wyłożony jest kamiennym brukiem poprzecinanym pasami z cegły nadając mu bezpretensjonalne piękno. Obecnie głównym placem jest Piazza Unita Italiana, jest to sporej wielkości plac pośrodku którego usytuowana jest piękna renesansowa fontanna.

Kościół Santa Maria Maddalena zbudowany w stylu romańskim został niedawno odrestaurowany. Kościół parafialny św Szczepana zawsze uważany za najważniejszy religijny budynek w Castiglione d’Orcia, posiada XVI-wieczną fasadę, zbudowanyzostał w stylu romańskim. Kościół słynie z bogactwa dzieł sztuki znajdujących się w nim, między innymi Madonna i Dziecko Simone Martini i innymi Madonna i Dziecko Pietro Lorenzetti. Ponadto warte obejrzenia są: kościół i grota św Filipa Benizi, kościół San Biagio, kościół Towarzystwa Świętego Jana Chrzciciela, kościół Matki Bożej, kościół Madonna delle Grazie di Manno, kościół San Sebastiano, kościół San Simeone, kościół San Marcello i kaplica św. Bartłomieja.

Castiglione d’Orcia jest małą perełką pośród miasteczek Toskanii leżących na południe od Sieny. Miasteczko nie jest oblegane przez turystów co nadaje mu niewątpliwie uroku, a malownicze położone (540 m n.p.m.) pozwala podziwiać dolinę Val d’Ocia, wygasły wulkan Monte Amiata i okoliczne wzgórza.

Castiglione d’Orcia – Galeria

Montalcino

Montalcino Toskania

Montalcino Toskania

Gmina i miasto Montalcino znajduje się na zachód od Pienzy, słynie ono z doskonałego, znanego nie tylko we Włoszech, wina Brunello, produkowanego w tamtejszych winnicach.
Samo miasto Montalcino bogate jest w historię, pierwsze siedliska ludzkie na terenie gminy, których ślady odnaleźli archeolodzy pochodzą z czasów gdy ziemie te zamieszkiwali Etruskowie a później Rzymianie.
Po raz pierwszy nazwa Montalcino ukazuje się w historycznym dokumencie pochodzącym z 814 r., w którym Lodovico il Pio, brat Carlo Mango nadaje jurysdykcję nad tym terenem w lennie Abate di S.Antimo (przeorowi S. Antonio).
W późniejszych czasach Montalcino jest przedmiotem sporu między Sieną a Florencją przez co zostaje niejednokrotnie napadnięte. Upadek Republiki Sieny w drugiej połowie XVI w., uwalnia miasto, które potem kolejno trafia pod rządy Medyceuszy, Wielkiego Księstwa Toskańskiego i Królestwa Włoch.
Sławne, czerwone wino Brunello produkowane produkowane rosnącej na tych terenach odmiany Sangiovese ma wieloletnią tradycję. Wyprodukowane, po raz pierwszy około 1870 r., przez syna Caterina Santi i Jacopo Biondi, Ferruccio, (który to poprzez wyselekcjonowanie odmiany Sangiovese uzyskał wino o specyficznym smaku) wino stało się perłą enologi Włoskiej na skalę światową. Godne polecenia jest również wino Rosso di Montalcino produkowane również z odmiany Sangiovese, często nazywane „młodszym bratem” Brunello.
Dzisiejsze, to najprawdziwsze, wino Brunello jest kontrolowane przez Il Consorzio del Vino Brunello di Montalcino i posiada certyfikat  DENOMINAZIONE DI ORIGINE CONTROLLATA E GARANTITA,  a wprowadzane jest do sprzedaży po minimum 5 latach od daty zbiorów.

Warto zobaczyć:
Palazzo dei Priori z XV w.,
La Rocca – powstała w  XIV w., przy wykorzystaniu części wcześniejszych istniejących murów. Wewnątrz urządzane są latem spektakle i wydarzeń kulturalnych
Palazzo Comunale powstały na przełomie XIII i XIV w.,
Musei riuniti Civico, Diocesano e Archeologico znajdujące się w kompleksie klasztorny S. Agostino przechowuje liczne dzieła malarstwa szkoły sieneńskiej
Duomo powstały w miejscu wcześniej istniejącego, antycznego kościoła S. Salvatore, w  jego wnętrzu znajdują się liczne dzieła i pozostałości wcześniejszej konstrukcji.
Chiesa S. Agostino konstrukcja w stylu romańsko gotyckim z licznymi freskami

Galeria zdjęć – Montalcino

Murlo

Murlo to kolejne miasto i gmina znajdujące się w prowincji Sieny.
Historia miasta rozpoczyna się co najmniej w XII w., kiedy to ziemie te były lennem księcia Ugolino di Ranuccio Ardengheschi choć znaleziska archeologiczne dowodzą iż były zamieszkane już przez Etrusków.
W roku 1151 książę Ugolino di Ranuccio Ardengheschi podarował miasteczko i ziemie biskupowi Ranieri co przez kolejne stulecia było powodem częstych zatargów biskupstwa ze Sieną.
Ciągłe spory zmusiły w końcu biskupów do częściowego poddania się Sienie polegającej na obligatoryjnym obowiązku służby wojskowej wobec Republiki a w późniejszym czasie również wnoszenia opłat i kupowania soli. Dopiero w połowie XVIII w., prawa feudalne biskupstwa wobec miasta i gminy zostały zniesione.
Oprócz pięknych lasów i bogatej wsi gmina Murlo posiada na swym terenie liczne złoża minerałów, które wykorzystywane były do XX w., takie jak węgiel kamienny, mangan, chalkopiryt i kreda.
Warte zobaczenia są:
Il Borgo Fortificato zespół budynków otoczonych murami obronnymi oraz kościół S. Fortunati i Museo Civico Archeologico

Murlo – Galeria

Enoteka Molessini Cortona

Warto odwiedzić enotekę Molessini w Cortonie znajdującą się przy głównym placu Piazza della Repubblica.
To enoteka i sklep z włoskimi produktami spożywczymi wysokiej jakości. Enoteka została założona przez rodzinę Molessini w 1937 roku.
Posiadają w swojej ofercie bardzo szeroką gamę win włoskich i nie tylko. Istnieje możliwość odpłatnego (ok. 6 Euro) posmakowania przygotowanych do degustacji wybranych win.
Przy większych zakupach jest możliwość uzyskania rabatu oraz bezpłatna degustacja. Zapłata gotówką lub kartą kredytową.
Enoteka prowadzi również sprzedaż wysyłkową poprzez swoją stronę www.
Warto spróbować oraz zakupić wina produkowane ze szczepu SYRAH z okolic Cortony. Szczególnie polecamy wyjątkowe Castagnino Syrah Rosso 2008 FABRIZIO DIONISIO cena 12 Euro/but.

Enoteca Molesini
Piazza della Repubblica, 3
52044 Cortona (AR) – Toscana Włochy

Tel. /fax +39 0575.62544
wineshop@molesini-market.com
www.molesini-market.com

Enoteka „Di Ghino” Pienza

Dla miłośników win i degustacji polecamy enotekę Di Gino, której właścicielem jest Ghino Poggialini, który jest wybitnym znawcą win. Enoteka Di Gino znajdujące się w pełnym uroku renesansu „mieście idealnym” w Pienzie.
Jest to dobrze zaopatrzona enoteka prowadzona przez Gino wraz z synem, którzy służą fachową poradą oraz poczęstunkiem wybranych win do degustacji.  Enoteka posiada dużą kolekcję win z różnych roczników sztandarowych marek takich jak Sassicaia, Solaia,  Brunello di Montalcino i innych.

w kolekcji:

BRUNELLI DI MONTALCINO
Collezione completa GIULIO SALVIONI LA CERBAIOLA dal 1995 al 1998
Collezione completa DIEGO MOLINARI LA CERBAIOLA dal 1981 al 1998
BIONDI SANTI 1997 e 1997 riserva ( CENTENARIO 1888 – 1988) (CENTENARIO 1898 – 1998)
ARGIANO 1995 – 1997
LISINI 1995 -1997
PIAN DELLE VIGNE 1995 -1997
BANFI 1997
POGGIO ALLE MURA 1997
SALVIONI 1995 -1997
GORELLI LE POTAZZINE 1997
ALTESINO (MONTOSOLI) 1995-1997
SIRO PACENTI 1997
MASTROIANNI 1997
SCHIERA D’ASINO 1997
POGGIO DI SOTTO 1997
IL ROMITORIO 1997
POGGIO ANTICO 1997
LA PODERINA (POGGIO BANALE) 1997
CIACCI PICCOLOMINI D’ARAGONA (Vigna Pian Rosso 1997 e Vigna Valdicava 1997)
Ris. MADONNA DEL PIANO 1997
CASTEL GIOCONDO 1997 e 1997 riserva.
CAPARZO 1997
LA CASA 1995 – 1997
VALDISUGA 1997
VIGNA SPUNTATI 1995 -1997
VIGNA DEL LAGO 1995
BARICCI 1997
COL D’ORCIA Ris. POGGIO AL VENTO 1985-88-90-93-95
BRUNELLO 1997

Super TOSCANY
Collezione completa GLUCE dal 1993 al 1999
SASSICAIA dal 1975 al 2000 (anche MAGNUM e JEROBOM)
MASSETO 1987 – 1988 – 1996 – 1997 – 1998 – 1999
SOLAIA 1985 – 1988 – 1990 – 1995 – 1997 – 1998 – 1999 (anche MAGNUM e JEROBOM )
GALATRONA 1997 – 1998 – 1999 – 2000
REDIGAFFI 1998 – 1999 – 2000
SOLENGO 1997 – 1998 – 1999 – 2000
LUPICAIA 1993 – 1997 – 1999
TIGNANELLO 1971 – 1979 – 1980 – 1985 – 1997 – 1998 – 1999 (anche MAGNUM e JEROBOM)
SAFFREDI MAGNUM 1997 – 1998 – 1999 – 2000
SAFFREDI BALTHZAR 2000
SAFFREDI MATHUSALEM 2000

Szególnie polecają wina z regionu Montepulciano i Maremmy, które na pewno są warte skosztowania.
W enotece można uzyskać rabaty na zakupione wina i jest możliwość dokonania płatności kartą kredytową.
Polecamy wina z posiadłości SALCHETO, z okolic Montepulciano www.salcheto.it , a w szczególności wyjątkowe Salco Evoluzione (cena około 35 Euro/but.)

L’Enoteca Di Ghino
Via del Leone 16 – 53026 Pienza (Siena) Toskania, Włochy
Tel.+39 0578/748262
e-mail: info@enotecadighino.it
www.enotecadighino.it

Abbazia di San Galgano

Jadąc drogą SS73 na południowy zachód od Sieny można dotrzeć do dawnego opactwa San Galgano, którego historia sięga XII wieku. Cappella di Monte Siepi wznosi się na wzgórzu ponad kościołem. To niewielki, piękny, romański kościół, który został zbudowany na planie koła.
Upamiętnia on miejsce, w którym rycerz Galgano żyjący w XII wieku wyrzekł się hulaszczego trybu życia, na znak czego wbijając miecz w kamień. Miecz zatopił się w skałę i tak tkwi w niej po dziś dzień.
Galgano został mnichem, prowdząć życie pustelnika w tym miejscu aż do śmierci. Pogrzeb był wielkim wydarzeniem, z udziałem biskupów, opatów cysterskich. W 1185r. Galgano został kanonizowany.
Tłumy pielgrzymów były tak liczne, że cystersi otrzymali zezwolenie na wybudowanie kolejnego klasztoru. Poniżej wzgórza zbudowali jedną z najpiękniejszych budowli gotyckich we Włoszech.
W tamtych czasach, Cystersi w Toskanii mieli wysoką pozycję. W 1218r. zakon rozpoczął budowę kościoła i budynków klasztornych. Projekt budowy wielkiego opactwa był bardzo ambitny, niestety prace trwały około 70 lat, aż nadeszła klęska głodu i „czarna śmierć” w 1348r. Prace zostały wstrzymane, do 1500r. wszyscy mnisi przenieśli się do niedalekiej Sieny. W 1786r. od uderzenia pioruna zawaliła
się dzwonnica i sklepienie kościoła, a pozostałe budynki niszczały pozostawione na łasce natury. Po trzech latach kościół sekularyzowano i opactwo zostało opuszczone.
Dziś klasztor nie ma dachu, ale jego ściany z cegieł i kamienia przetrwały wieki będąć świadectwem wielkości zakonu Cystersów tamtych czasów.
Przy kościele są pozostałości klasztoru i krużganki, gdzie dziś mieści się biuro turystyczne (tel. +39 0577 75 67 38; San Galgano otwarte jest dla zwiedzających od 10:30-19:00, w okresie od Wielkanocy do października).
Opactwo jest gospodarzem letnich koncertów, organizowanych przez Accadema Musicale Chigiana.

http://www.sangalgano.org

Galeria zdjęć – San Galgano